Categorieën
home

Uw geld lekt weg uit uw spaarboekje en uw zichtrekening.

Belgen hebben de naam van noeste spaarders te zijn. Maar erg veel ervan zijn financieel ongeletterd. 1 op 20 zou zelf compleet financieel analfabeet zijn. De combinatie van sparen zonder kennis zorgt er voor dat de financiële middelen van heel wat mensen niet optimaal benut worden. Eind september 2018 stond er +/- 256 miljard € op spaarrekeningen en +/- 80 miljard € op zichtrekeningen. Vaak wordt gesteld dat geld dat zich op spaarrekeningen bevindt op zijn minst in veilige handen zit. Handen die ook geen kosten aanrekenen. Omdat de rente op spaarrekeningen erg laag is (bij de meeste banken 0,11 %) zijn er meer en meer mensen die zelfs de moeite niet meer nemen om hun geld van zichtrekening naar spaarrekening over te zetten. Daar brengt het absoluut niets meer op. Maar blijkbaar genereert dit voor velen een veiliger gevoel dan zelf actief iets met zijn geld te doen.

Wat zijn de alternatieven?

Wat je met je geld kan doen, is vaak onvoldoende bekend.

  1. Voor het spaargedrag van onze ouders had Einstein gelijk, maar welke quote zou hij bij de huidige rentes (na inflatie) lanceren?

    Er was een tijd waarop men zonder veel risico zijn geld voor een langere termijn aan een bank kon toevertrouwen. Het geld werd dan op een termijnrekening of op een kasbon geplaatst. Het vergaarde daar een betere opbrengst, zonder dat er (instap)kosten moesten betaald worden. De belasting op de intrest (de roerende voorheffing) bleef een minder leuke aderlating, maar werd geslikt. De bruto-vergoeding was immers voldoende hoog, zodat er netto nog genoeg overbleef én de veiligheid van het product was quasi onbesproken. Maar die tijd is voorbij. De forse daling van de langetermijnrentes ging hand in hand met een forse verhoging van de roerende voorheffing .

  2. Investeren in de baksteen in de maag dan maar? Veelvuldig hebben zij die toch iets anders met hun geld wilden doen, geopteerd om dit in vastgoed te beleggen. Een tweede woning om te verhuren, leek een zekerheid: een extra regelmatig inkomen (de huur) gecombineerd met een gestage stijging van de waarde van de panden trok velen over de brug. Dat verhuren ook zorgen met zich meebrengt is iets waar velen pas na de feiten achter gekomen zijn. Tot heden is in België de automatische stijging van de waarde van het vastgoed niet grondig in vraag gesteld. Vastgoedcrisissen zoals in het buitenland (Spanje, Ierland,…) hebben we hier de laatste decennia  nog niet gezien.
  3. Investeren in beleggingsfondsen (hetzij in obligaties, hetzij in aandelen, hetzij in combinatie van de beide) is iets wat al veel minder gebeurd. Enerzijds wordt dit veroorzaakt door de angst voor het onbekende (pas op, de waarde van die beleggingen is niet gegarandeerd!) en anderzijds is een Belg blijkbaar allergisch aan kosten. Een hoge instapkost of nog erger een hoge instapkost én een intekentaks is een drempel die moeilijk te overschrijden valt.
    1. We zijn bereid om +/- 9 € voor een filmticket te betalen voor een beleving die ons eerst nog een verplaatsing met de wagen én parkeerticket kost en waarbij tijdens onze aanwezigheid een pak reclame over ons hoofd geprojecteerd moet worden in de -soms ijdele- hoop dat de film voldoende spannend/romantisch/grappig/… gevonden wordt.  En waarvan de beleving meestal na 2 uur voorbij is Maar 3 % instapkost voor een belegging die we misschien 5 à 10 jaar kunnen aanhouden, dat vinden we te veel.
    2. We zijn bereid om € 100 te betalen in een sterrenrestaurant voor een maaltijd waar we nog extra moeten betalen voor de dranken die we daarbij nuttigen voor een beleving van 2 uur, waarbij we vaak ook nog een verplaatsing met de wagen moeten voorzien. En waarvan we de restanten enkele uren later via ons toilet doorspoelen. Maar o wee, die instapkosten voor een belegging. Dat kan toch echt niet. Het lijkt een beetje de bevestiging van de marshmallow-test: instant bevrediging gaat boven lange termijnvoordeel.
  4. Investeren in individuele aandelen, bedrijven, start-ups,…. staat bij velen ook niet op de radar. Soms verkiest men echter deze strategie boven die van de fondsen. Vaak is dit omdat men een affiniteit met bedrijf  of de bedrijfssector heeft, maar geregeld ook omdat men getriggerd is door de mogelijkheden, de potentie, zonder de risico’s voldoende in ogenschouw te nemen.

Grosso modo zijn hierboven de alternatieven voor de spaarrekening opgesomd. Wie vroeger in termijnrekening of kasbon investeerde, wordt soms nog wel eens verleid om het vastgoedverhaal te onderschrijven. Maar de aantrekkingskracht van beleggingsfondsen of individuele investeringen is meestal een pak minder. In veel van die gevallen verdedigt men zich met de ‘veiligheid’ van de spaarrekening. Soms in de hoop op betere tijden in de toekomst, vaak uit vrees dat de andere mogelijkheden te risicovol zijn.

Collectieve verarming.

Nochtans moeten we nu al meer dan een decennium spreken van financiële repressie: het verarmen van de spaarder.  Einstein omschreef het effect van rente op rente als het achtste wereldwonder.  Een vaste gegarandeerde rente die jaar na jaar kapitaliseert levert na verloop van tijd een spectaculair kapitaal op.

tabeltje uit deze publicatie

Tenminste als de rente substantieel is. Iets wat pakweg 20 jaar geleden bij onze ouders het geval was. Een kasbon aan een rente van 7 % was namelijk bijna in nominale waarde verdubbeld (+ 97 %) als die na 10 jaar op vervaldag kwam.

Zo Einstein vandaag de dag zou terugkeren en de huidige rentevoeten onder ogen kreeg, hij zou wellicht minder euforisch geweest zijn. De samengestelde rente stelt nog erg weinig voor. Integendeel ze wordt meer dan opgegeten door de inflatie.

Als hij vergelijkingspunten zocht, zou hij vandaag de dag de inflatie wellicht de 11e plaag van Egypte genoemd hebben:  een sluimerend virus dat op lange termijn rampzalig is.

quasi ongemerkt verlies je dag na dag aan koopkracht.

Wie vandaag zijn geld op een spaarrekening zet aan 0,11 % (en in de veronderstelling dat de rente gelijk blijft) heeft na 10 jaar een bedrag van € 10.110,55 op zijn rekening staan. Echter, met een inflatie, die vandaag (cijfers HICP maart 2019)  1,98 % bedraagt (en in de veronderstelling dat de inflatie gelijk blijft -ter info: de doelstelling van de ECB is inflatie onder, maar dicht bij 2 %) heeft dit bedrag na 10 jaar nog slechts een koopkrachtwaarde van € 8.284,52. Met andere woorden met je gespaarde geld zal je uiteindelijk 17,15 % minder kunnen doen dan vandaag.

Deze realiteit geldt voor wie niet durft te springen en zich jarenlang op een klassieke spaarrekening schuilhoudt.

Einstein wist het toch beter.

Maar wacht eens even… de quote van Einstein bestaat uit 2 zinnen. En dat is niet voor niets. “Samengestelde intrest is het 8e wereldwonder. Hij die dit begrijpt verdient deze …. hij wie dit niet begrijpt betaalt deze.” Met andere woorden en in vrije vertaling: Wie begrijpt dat hij op zoek moet gaan naar een voldoende hoog rendement om het hefboomeffect van de rente te ervaren, zal er op vooruit gaan. Wie dit niet begrijpt zal uiteindelijk grote verliezen oplopen.

Spaarders moeten derhalve weg uit de comfortzone van de vorige generatie en nieuwe paden bewandelen, willen ze er financieel op vooruit gaan. Dit kan momenteel niet zonder aanvaarding van een zeker risico. Er is geen absolute zekerheid dat die financiële vooruitgang je lukt. Je weet alleen dat het je -zie cijfers hierboven- zeker niet lukt als je het niet probeert.

In die zin zijn spaarrekeningen een soort verre zwarte gaten. Je hebt er op het eerste zicht geen last van, maar geraak je in hun invloedssfeer, dan wordt je onverbiddelijk meegezogen. En dit wreekt zich later.

Noest sparen, risico-avers zijn én niet financieel gevormd zijn: het is een redelijk giftige cocktail, die pas op termijn voor de koppijn en de ontnuchtering zorgt. Een financieel vertrouwenspersoon onder de arm nemen en er op letten dat deze voldoende spreiding in je belegging verwerkt, kan een oplossing uit de impasse zijn. Zelf al heb je daar een beetje kosten aan.

 

Categorieën
home

Gaten in de defensie.

 

Een voetbalploeg die veel ballen tegen haar netten krijgt, wordt verweten een zwakke defensie te hebben. Er is echter niemand die daarop ook maar overweegt om de volledige ploeg strategisch in eigen doel op te stellen. Hoewel dit in het beste geval een 0-0 (en dus ook punten) oplevert. Dergelijke opstelling heeft immers praktische bezwaren: de keeper wordt gehinderd in zijn vrije bewegingsruimte en met 11 man vul je nog steeds niet de volledige ruimte tussen beide doelpalen.

Het tij keren zal dus van elders moeten komen: andere spelers aankopen, een andere tactiek gaan aankleven (en die inoefenen), eventueel zelf van trainer veranderen.

In voetbal lijkt de analyse en de remedie relatief simpel. Het spel met de bal is immers geen rocket science.

Ook bij beleggen is een “sluitende defensie” opbouwen niet eenvoudig.  En nochtans werken de beleggingsprofielen in de hand dat er een overvloed aan defensieve beleggers zijn (anno 2010 –OK er was net een financiële crisis achter de rug, maar toch-: bij BNP Paribas  en Dexia (pre-Belfius) stonden respectievelijk 87 % en 70 % van klanten als defensief belegger geboekstaafd).

Defensief beleggen: zoeken naar ontbrekende puzzlestukken.

Met deze sticker op je hoofd moet je dan beslissen in welke producten je gaat beleggen.

Adviseurs moeten je met hun suggesties daarin begeleiden zonder -op last van aansprakelijkheid ten opzichte van je verliezen en eventueel verlies van hun erkenning- te fel af te wijken van wat “als defensief” erkend wordt.

OK, de tijden zijn veranderd. Maar zijn de regels niet te streng?

In Nederland werd in 2014 een onderzoek gedaan naar welke beleggingen beleggers met een defensief beleggingsprofiel dan concreet voorgelegd werden door hun bankiers. 

Er bleek hierover absoluut geen consensus te bestaan.

ING : 10 % aandelen en 90 % obligaties ABN Amro : 25 % aandelen, 70 % obligaties en 5 % andere (cash,…)  Rabobank : 40 % aandelen, 50 % obligaties en 10 % andere                         SNS Bank : 50 % aandelen, 42 % obligaties en 8 % andere .

Op vandaag zal er door de gewijzigde MiFID-reglementering wellicht geen enkele bank nog aandurven om wat Rabobank en SNS Bank toen aanprezen voor te zetten aan hun defensieve klanten. Maar is dit terecht?

Categorieën
home

Begint de tandpasta uit de tube te lekken?

 

Een klein accidentje?

Aan Karl Otto Pöhl,-wijlen Duits centraal bankier en staatssecretaris van Financiën- wordt de uitspraak toegeschreven: “Inflatie is als tandpasta. Eenmaal uit de tube krijg je ze er niet meer terug in.”

Na een kleine 10 jaar allerlei inspanningen geleverd te hebben om een inflatie dicht tegen de 2 % te creëren teneinde de economie op gang te krijgen, stellen de centrale bankiers in de VS en Europa nu eindelijk vast dat de rente stijgt. Of is ze reeds op hol geslagen?

In Europa zitten we nog lang niet aan de verhoopte 2 % inflatie. Vandaar dat de ECB alleen maar de intentie heeft om tijdig af te remmen in zijn QE (geldcreatie). Ondanks dit is de recente rente-opstoot is toch aanzienlijk.

In de VS is de rente al enkele keren door de Fed opgetrokken. De VS zitten verder in de economische cyclus dan Europa. Daar is QE reeds stopgezet en probeert men de rente nog systematisch wat hoger te krijgen.

Na 10 jaar crisisbestrijding met openstaande geldkraan, was het te

Categorieën
home

De spaarrekening als financiële Lorely

 

De Lorely of de Sirenen uit de Odyssee: het zouden knappe nimfen zijn, die met hun gezang menig schipper en reiziger op de klippen lieten lopen. Het lijkt er een beetje op dat voor veel mensen momenteel de spaarrekening deze functie vervult. Men blijft er zich aan vastklampen én durft amper andere paden bewandelen. Terwijl men beseft (of kan beseffen mits enige overwegingen) dat het rendement ervan niet eens volstaat om de inflatie te volgen. Hoe komt het dat we aan haar verlokking niet kunnen weerstaan?

In het kader van de week van het geld hebben De Tijd, Radio 1 en Wikifin 1.000 Belgen bevraagt over hun spaargedrag. Bij de vraagstelling werd de algemene noemer SPAREN gebruikt, maar uit de vraagstelling blijkt dat “beleggen” impliciet in de vraagstelling begrepen zit.

Hangt u nog steeds het spaarvarken uit? Of verlaat u de kudde?

Wil u eens afchecken of uw gedrag mbt. sparen gelijkloopt of afwijkt met dit van uw leeftijdsgenoten? Doe dan deze test.

Let wel:

  1. Het is niet zo dat u automatisch goed bezig bent als u bij uw antwoorden steeds uitkomt bij het antwoord dat uw leeftijdsgenoten het meest verkozen hebben. 
  2. Het is niet automatisch zo dat u zich zorgen moet maken als uw antwoord fel afwijkt van de meest gekozen opties.

Algemeen kan gesteld worden dat erg veel Belgen niet sparen (1 op de 3) en men ondanks de lage rente gemakkelijk blijft vast hangen aan oude gewoontes. Onverschilligheid en/of angst voor het onbekende wat zich voorbij de spaarrekening bevindt lijkt een constante te zijn. Er is dan ook nog een grote taak weggelegd voor financiële educatie. We hopen daaraan met deze site een kleine bijdrage te leveren.

Wil je iets uitgebreider ingaan op de algemene resultaten, dan kan je hier terecht.

Categorieën
home

De eigen portefeuille in januari 2017

 

Met de inauguratie van Donald Trump als POTUS en zijn eerste beleidsdaden, blijkt dat deze toch een agenda voert die niet verbindend is (wat trouwens achteraf ook kan gezegd worden van Obama -anders was dit verkiezingsresultaat er niet gekomen-). En dat hij zijn simplistische beloftes aan zijn kiespubliek niet inslikt, maar in daden probeert om te zetten. Dit alles ziet er op het eerste zicht niet erg goed uit voor de wereldeconomie.

Het zich terugtrekken uit handelsakkoorden en barrières opwerpen voor in- en uitvoer, voor vrij verkeer van mensen en goederen, … het zal mogelijk een nieuwe wending aan de 21e eeuw geven. Zal China het economisch roer overnemen? Komt er een coalitie met andere despotische leiders (denk Poetin, Erdogan, Duterte, ….)? Zal Europa er in slagen voldoende eendrachtig te blijven of is de Brexit de eerste echte breuk en valt de EU binnenkort uiteen, net zoals de € ? Stevenen we af op nieuwe oorlog, zoals Gorbatjov meent te weten? Vele vragen stellen zich.

Newspeak uit Orwells roman 1984 kreeg een make-over

Wellicht nog te vroeg om daar nu een klare lijn in te zien. Zeker als je om de oren geslagen wordt met “alternative facts” of essentiële informatie u voortaan onthouden wordt (website Witte Huis ontdaan van alle verwijzingen naar klimaatopwarming)

Onze feiten zijn echter nog steeds wat ze zijn. De eigen belegging werd per 01/01/2017 terug gezuiverd van alle ballast, zodat ze terug als referentiepunt kan dienen voor het lopende jaar. Nogmaals zeggen natuurlijk dat een belegger in feite niet focust op korte termijn en dat er derhalve voorzichtig moet omgesprongen worden met conclusies die op korte termijn getrokken worden. De start van het jaar was redelijk verschroeiend. Naar het einde van de maand kwam er wat afkoeling. Het YDT-rendement op 1 maand beloopt: 0,60 %.

Dat het obligatiegedeelte negatief afklokt was te verwachten, gezien de gestegen rente.

Categorieën
home

De eigen portefeuille in augustus 2014

 

De financiële en economische indicatoren lijken alle richtingen uit te kunnen. Enerzijds pieken bepaalde beurzen , terwijl anderzijds economieën maar niet op gang komen.

hedendaagse Sisyphusarbeid: bouwvakkers in Palestijnse gebieden.
hedendaagse Sisyphusarbeid: bouwvakkers in Gaza.

De handelsboycot die Europa afkondigde tegen Rusland nav. de inmenging in Oekraïne, heeft wel de fruitboeren getroffen, maar heeft voorlopig weinig impact op de rest van de markt. De brutaliteit die de Islamitische Heilstaat van het IS tentoonspreidt is schokkend, maar vindt plaats in een regio die economisch niet zwaar doorweegt. En het zoveelste bestand tussen Israël en Hamas, de vertegenwoordigers van de Palestijnen, zal ook de gemoederen niet definitief bedaren. De bouwvakkers kunnen weer aan de slag.

In België vuurt de politieke oppositie al schoten voor de boeg vooraleer er ook maar een regering met beleidsbeslissingen is. En de inflatie kwam er tot stilstand, met nog maar eens een rondje rentedaling tot gevolg. Deflatie dreigt om de hoek. De ECB piekert er over om nieuwe maatregelen te nemen om de economie aan te zwengelen.

Bredero
Foto: Vysotsky (Wikimedia)

In deze omstandigheden heeft de eigen duurzame portefeuille de achteruitgang van vorige maand verteerd. Met een YTD – rendement van 5,26 % kunnen we zeker leven. Maar omdat niets definitief verworven is, wijzen we toch ook eens op de spreuk die je hiernaast ziet. Dichters en toneelschrijvers als Bredero (niet te verwarren met Brederode ), wijzen ons soms op blinde vlekken, waarvan wij in onze dagelijkse rush en eenzijdige gefixeerdheid op economie en gewin niet steeds bewust zijn.

 

Categorieën
home

Inflatie: de koolstofmonoxyde van je spaargeld

 

Inflatie: een stille killer
Inflatie: een stille killer

Door  CO-vergiftiging sterven er elk jaar in België ongeveer 100 mensen. Meer dan 2000 worden in het ziekenhuis opgenomen. Koolstofmonoxyde is een kleurloos, reukloos, smaakloos en niet-irriterend gas dat vrijkomt bij elke (onvolledige) verbranding van hout, kolen, gas en mazout. Terecht wordt bij het begin van de winter door diverse instanties gewezen op de gevaren ervan en worden tips (zoals voldoende verluchting, …) ter voorkoming aangeprezen. We staan er niet echt bij stil, maar ook inflatie is een soort CO-vergiftiging. Zonder dat je het beseft tast deze immers

Categorieën
home

De eigen portefeuille in juli 2013

Onduidelijke richtingen: daling juni in juli gecompenseerd
Onduidelijke richtingen: daling juni in juli gecompenseerd

 

Mannen die aan priapisme lijden, troosten zich vaak met de aan Isaac Newton toegeschreven quote “What comes up, must come down” . Beleggers zien het natuurlijk liever anders. Die hopen dat als iets gestegen is, de stijging nog even doorgaat.

De voorbije maand was een maand waarin de verliezen van juni, alvast voor onze portefeuille bijna volledig goedgemaakt werden. Met als vergelijkingsbasis 01/01/2013 heeft onze portefeuille nu een rendement van 7,82 %. In juni was dit teruggevallen tot 4,13  %, terwijl we eerder 

Categorieën
home

Geriatrisch beleggen in Home “Rust Roest”

 

lang, langer, langst : grotere taarten en revival van de kaarsenindustrie ?
lang, langer, langst : grotere taarten en revival van de kaarsenindustrie ?

Er is een uitdrukking die zegt : “Wie op zijn 20e niet links is heeft géén hart, maar wie op zijn 40e nog links is heeft géén verstand“.  Nu de mensen allemaal langer dan vroeger leven moeten we misschien aan een vervolg op die spreuk denken.  Méér en méér mensen brengen immers méér dan 1/3 van hun leven door als gepensioneerde. En de tijd dat pensioen de wachtkamer was tot de vlam uitdoofde is gelukkig allang voorbij. Maar toch blijven we precies mentaal vasthangen aan het verouderd beeld dat stelt dat senioren géén langetermijn vooruitzichten meer (kunnen) hebben. Zeker in de banksector was het zo dat meestal gesteld werd dat oudere mensen géén risico meer konden dragen en dat ze daarom veiligheidshalve moesten gedraineerd worden naar

Categorieën
home

Inflatie daalt tot 1 %! Maar spaarrekening zakt nog lager

 

Hoewel iedereen aanvoelt dat de levensduurte de laatste jaren serieus gestegen is – voor veel oudere mensen is dit rechtstreeks gekoppeld aan de invoering van de € die alles ondoorzichtelijker maakte – , doet de overheid er alles aan om de inflatie te laten afnemen. Eind april was de officiële inflatie teruggevallen tot 1 %. Dit komt door een combinatie van geluk, manipulatie van de cijfers (de gezondheidsindex bijv. haalt al jaren de prijs van alcohol, tabak en benzine uit het berekeningsmechanisme, maar daardoor zijn die producten niet weg uit het consumptiepatroon van de Belg) en recent ook door het invoeren van de soldenkortingen in de indexberekeningen én de daling in energiekosten. Onder meer door harde -mediatieke- opstelling van de de Keizer van Oostende tegenover energieproducenten als Electrabel en C°.

Spaarvarken: niet klaar voor het barbeque-seizoen
Spaarvarken: niet klaar voor het barbeque-seizoen

Maar de lage inflatiecijfers geven ons niet direct een gevoel van opluchting. Misschien omdat we vrezen dat dit slechts een tijdelijke luwte is, maar zeker ook omdat de vergoeding op ons spaargeld zo mogelijk nog vlugger zakt dan de inflatie zelf. Zo hebben de grootbanken BNP Paribas Fortis en Belfius recent de rente van hun meest verspreide spaarrekeningen onder de 1 % (basisrente en getrouwheidspremie samen) gejaagd. Het is natuurlijk mogelijk om