Categorieën
home

De Ronde van €-rijk: een parabel – deel 6: de strijdlust

 

De Tour staat bol van de nevenklassementen: de witte trui voor de beste jongere, de groene trui trui voor wie het meest punten haalt (de regelmatigste), de bolletjestrui voor de berggeit van het jaar. Zelfs de rode lantaarn voor de krack die de laatste plaats inneemt in het klassement, zonder uitgesloten te zijn door buiten de tijd aan te komen, krijgt aandacht.

zoals een goedkope tombola: iedereen prijs !
zoals een goedkope tombola: iedereen prijs !

In feite: het equivalent voor de student die er de kantjes van afloopt, maar net voldoende haalt om niet te moeten zittenblijven.

Iedere dag is er ook de prijs voor de strijdlust. Dit heeft de vorm van een rood rugnummer.  Vaak gaat het hier om renners die gedurende de rit het beste van zichtzelf gaven, maar toch niet konden afronden met een overwinning. Het is een soort aanmoedigingsprijs voor wie nodeloos krachten verspilde of voor wie probeerde maar in het zicht van de meet faalde. 

Niet proberen is steeds verkeerd, maar wanhoopspogingen zijn natuurlijk niet relevant. Ze zorgen wel voor spektakel en houden spankracht of interesse in de concrete rit. In die zin dienen ze dus vooral tot eer en glorie van de organisatoren, die op die manier hun koers aantrekkelijk houden van de supporter.

Pronken tot aan Hammertime?
Pronken tot aan Hammertime?

Strijdlust op zichzelf is weinig verdienstelijk tijdens beleggen. Het zorgt er voor dat de focus niet op de lange termijn, maar op momentane roem komt te liggen. En we weten allemaal dat wie in rit a het strijdlustigst was, het vaak in 1 van de volgende ritten moet bekopen in de confrontatie met de man met de hamer. 

Bij beleggen wordt er geen prijs voor de strijdlust toegekend. De strijdlustigste is diegene die vaak van strategie verandert om toch maar zijn achterstand goed te maken. Meestal loop je op die manier achter de feiten aan en loop je vaak ook tegen kosten (instap- uitstap-) aan. De strijdlustigste is dus niet relevant in beleggen. De standvastigste heeft vaak meer gelijk omdat die alvast verrichtingskosten uitspaart. Het komt er echter wel op aan om standvastigheid niet te verwarren met inertie. Tegen beter weten in blijven geloven in je eigen gelijk of uit schrik voor een ander alternatief je verlies niet durven nemen, zijn helaas de veel voorkomende misvattingen in een mensenleven .

Door Patrick

Belgisch verzekeringsmakelaar (voordien sociaal-assistant en bankagent) bij wie -door de financiële crisis van 2008 én de gevolgen voor overheden, banken en burgers- volgende inzichten rijpten:
1. Uitsluitend 'sparen' is organiseren van uw eigen verarming. Dit door de combinatie van inflatie & ultra-lage rentes.
2. 'Beleggen' is nodig om nog enig rendement te behalen.
3. Dit kan ook zonder mens, maatschappij en milieu te schaden.
Ik doe dit via beleggingsverzekeringen (Tak 23). In de blogberichten licht ik mijn zoekproces én mijn inzichten in de wereld van duurzaam beleggen toe.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.